Ik kan er mooie beschouwingen op los laten, sterkte-zwakte-analyses. Maar ik kan er ook kort over zijn: kiezen is mijn kracht, impulsief als ik ben. Knopen doorhakken en gaan! Jammer genoeg zijn die keuzes vaak alleen maar gebaseerd op de mooie kanten van wat ik wil. Ik ben een dromer, geen realist. Ik maak een schets van mijn ideaal en kleur het plaatje daarna ongeduldig in. Het resultaat is een kriebelkleurplaat waar een kind van vier bedenkelijk naar zou kijken. 'Ome Walski kan niet zo heel goed kleuren, he mama.' 'Nee kleine etter, maar het resultaat is wel lekker kleurrijk.' Geïrriteerd scheur ik mijn tekening in stukjes en ik pak weer een nieuw vel.

 

Ik leg mijn handen op het lege vlak en staar een tijdje naar buiten. Gedachten dwalen terug naar die laatste maanden in Eindhoven. Ik herinner me een van mijn laatste lessen modeltekenen, twee jaar geleden. 'Kijk naar het model en teken haar zonder het houtskool van het papier te halen en zonder naar het papier te kijken.' Ik staar nog een tijdje naar buiten en begin dan als vanzelf te tekenen. Er verschijnt zoiets als een compositietekening, een samensmelting van herinneringen en wensen.... Ik staar naar buiten en ik zie en ik teken. En ik weet wat ik wil.