|
Ik vertelde u eerder al over mijn moeite met kiezen. Nog zo'n levensthema van meneer Walski: beloven.
Ook weer een fijn onderwerp. Net als bij kiezen staat hier mijn enthousiasme volop paraat. Ik beloof veel. Meestal aan mezelf en soms gebruik ik u (of u of u of ...) als menselijk vehicel voor mijn belofte. Door mijn jongensachtige enthousiasme zijn die beloftes niet altijd realistisch. Dus moet ik regelmatig het één en ander weer ontbeloven.
1 mei nadert. Vanaf 1 mei verandert mijn leven. Op 1 mei is mijn Nijmegen-gang voltooid. Ik woon dan niet alleen in mijn stadje, ik werk er vanaf die datum ook (de dag van de arbeid… treffend ja en ook nog in die rooie stad). Mijn eigenschappen en ik, aan elkaar gewaagd, twee handen op een buik, soms twee geloven op een kussen. Leer mij mezelf kennen, ik weet nu al dat ik met de nadering van het uur U in mijn enthousiasme van alles ga beloven aan mezelf. Ik ga anders leven, ik word een ander mens, alle goede eigenschappen in mij zullen zich verenigen en mij uit verrotte voegen laten barsten, sporten, geen afspraken meer vergeten, iedere dag twee stuks fruit, op tijd de bedstee in, een kaartje sturen met uw verjaardag.
U zult merken dat ik een paar weken na 1 mei warmte begin uit te stralen. Dat zijn de samengebalde mooie voornemens die zich in mij ophopen als kippen in een legbatterij en gaan schuren en wrijven. En ergens in juni of juli keer ik terug op aarde en begint het reinigingsritueel van het ontbeloven. Ik ben nu eenmaal niet altijd zo attent als ik zou willen, ik ben vergeetachtig, chaotisch. Het onvermijdelijke ontbeloven, ik weet nu al: het komt eraan. Neem het dus alstublieft met een korreltje zout als ik iets beloof de komende tijd. En bedenk: ‘het is zijn jongensachtige enthousiasme’.
| 
.JPG)
. Lekker. Het gaat weer de goede kant op met meneer Walski.
