Deze onderwerpen komen vast nog langs dezer dagen: mijn leeuw-zijn, het krantjesdilemma, beloven en ontbeloven, vrijheid van meningsuiting (en wie nou gelijk heeft), de geschiedenis van mijn naam, mijn leven na 1 mei, buttons en stickers, Jip en Janneke. Dan weet u dat vast.
Ik ben onrustig. Zoveel in mijn hoofd, zoveel te schrijven, zoveel te doen. Doet Nijmegen mij dit? Of al die dertigers om mij heen? Alles tegelijk. Heel veel inspiratie ineens om mij heen. Mensen die lekker bezig zijn. Fijn is dat. Ik ben er onrustig van.
Kiezen, laat ik het daar over hebben. Mijn levensdilemma, fijn onderwerp. Het is onduidelijk of er teveel keuze is. Sommige mensen beweren dat je meer jam koopt als er minder jammerken in het winkelschap staan. Anderen beweren dat je meer apparaten koopt als er meer keuze is. Want meer keuze -meer meneren die hetzelfde produceren- is meer concurrentie en scherpere prijzen. Daar zit wat in. Je kunt je geld maar één keer uitgeven en als alles goedkoper is, dan koop je meer apparaten, jam, koffie in de kroeg, CD's en paaseitjes.
Ik vind het fijn als voor me gekozen wordt. Ik was twee jaar geleden in New York. Boeiende stad en veeeel keuze. Wel overwegend groot, vet en zoet. Koffie kiezen was een moeilijke. Veel koffiesoorten, veel zoete toevoegingen, veel formaten (de kleinste was large, ja echt, stelletje junks daar), diverse soorten melk en suiker, zelfs kiezen tussen soorten roerstokjes en veel, heel veel muffins, cakes en cookies. De New Yorkers (en ongetwijfeld alle Amerikanen) hebben allang iets gevonden tegen dat kiezen: de formule. Eenmalig je eigen product kiezen en dan steevast dezelfde bestelling doen (prachtig neveneffect: de schijn van individualisme en doelgerichte eigenheid). Door intensief gebruik ingesleten, moeiteloos te reproduceren. Winkelier en klant hebben elkaar daarin helemaal gevonden. Het is een kort toneelspel van vraag en antwoord, want ook de bediener formuleert volgens plan.
Ik heb moeite met kiezen. Ik vind zoveel leuk. Keerzijde van mijn enthousiasme. Enthousiasme lijkt leuk, onbekommerd, maar kan ook vermoeiend zijn. Als je enthousiast bent dan vind je veel leuk en wil je alles aanpakken, vind je het moeilijk iets te laten varen en ben je geneigd alles maar half te doen of alles tegelijk of niets. Dus misschien moet ik een formule verzinnen en die laten inslijten. Als een formule verder strekt dan het kopen van koffie heet dat een ritme. Ik moet dus een ritme hebben. Ik ga daar over nadenken. Ik kom er bij u op terug.
.JPG)
