Geweldige avond was het gisteren, in mijn troebele herinnering. Vol spitsvondigheid en humor. Mooie observaties, scherpe analyses, de ene na de andere kenschets vlamde over de bar. Betogen hielden we, bij uitspreken al fabuleus bevonden. Voor een weblogger dus een avond om pen en viltje bij de hand te houden. Maar nee, ik dacht dat ik alles wel kon onthouden. Alsof ik de man met de fles niet ken. Alsof ik zijn ritmisch bonken nooit gevoeld heb, zijn stinkende adem nooit geroken, zijn onsamenhangende donderstem nooit gehoord.

 

En van al die legendarische woorden is me dan nu, de dag erna, nog maar één vraag bijgebleven: "Kunnen Chinezen ook dyslectisch zijn?" Dat is het, al dat rest van een niet-te-vergeten avond, het enige geheugenspoortje dat ik nog kon redden. O ja en ik hoorde dat Ulrich Mühe dood is. En ik heb een betoog gehouden over correct bier tappen, ook nog. Daar ben ik erg goed in: betogen over tappen. En ik heb nog een geluidsopname gemaakt van een aangeschoten vriend die naar huis probeert te sms'n. "Ik neem een van mijn laatste slokjes. Ik kom zometeen naar huis." Je moest erbij zijn, maar nouja, luistert u gerust mee. En voor de rest is dus alles van die avond verloren gegaan. Ik zou er een mooi leven mee hebben kunnen vullen, met die avonden.