| |
 |
Herinneringen uit de krochten
Persoonlijk | O nee
|
15 Juli 2007 | 12:05:18
|
De zaagselwolken en verfdampen zijn nog niet opgetrokken of meneer Walski schiet alweer in de volgende klus: de kelder op orde brengen. Moeder Walski komt binnenkort een grote open rek brengen, dragende kracht voor mijn provisie (lekker kneuterig zo'n kelder: Aldi-voorraad eten aanleggen, wijnverzameling chic laten verstoffen, nu-nog-lege bierkoelkast plaatsen voor als er een feestje is).
De Kelder. Tijdens de verhuizing, laatselijk, heb ik vakkundig alle overbodige zut door mijn team in dat gat laten mikken. Dat leek me wel handig en dat was het in de chaos van het moment ook. Maar nu kijk ik peinzend naar de afvalberg. "Kent u dat gevoel", om dominee G. maar weer eens aan te halen, "dat u allerlei spullen verhuist, telkens weer, zonder dat u weet waarom u dat doet. Spullen waaraan u veel waarde toekent. Relikwieën, zaken die ieder nut allang hebben verloren, maar door ondefinieerbaar sentiment toch iedere keer weer meereizen." Bij mij zijn dat heel concreet dozen vol vergane glorie in de vorm van popfoto's, taptoes uit lagere school-tijd, een gele zuil die ik aan het begin van mijn studententijd uit het verkeersbeeld plukte en van meer recente aard (maar nu al genomineerd als relikwie) een stapel Let's go seal clubbings, nog in het celofaan.
Die popfoto's, iedere keer weer commentaar van mijn vrienden. F*ckin' zware dozen, de meeste bodems hangen er half onderuit van een levenlang meeverhuizen, wat móet je ermee? Onbegrepen, maar prachtig sentiment: nieuwtjes, onthullingen, feiten, posters en stickers, Glenn Medeiros, Pia Zadora, Michael Jackson, Rick Astley, Mel en Kim (God hebbe haar ziel, al weet ik nooit welke van de twee). Sommige mensen waren fout in de oorlog, zij waren fout in hun tijdspanne....
Ik knipper met mijn ogen de werkelijkheid terug en begin -voorzichtig- de dozen te stapelen, de zuil gaat in een hoekje tegen de muur (misschien kan ik er ooit nog een studerend neefje blij mee maken), vuilniszakken vol schoenen en kleren ernaast op een hoop, de rubberboot -gekocht tijdens de laatste vakantie met mijn lief- bovenop de dozen. Ik stuit op mijn oude schooltas, met namen van klasgenoten en liefdes erop. Ik ruik eraan. Gewoon de geur van leer natuurlijk, maar voor mij de herinnering aan aula, vrienden, liefde, verdriet, tentamens en klein avontuur. In een andere doos de voetbal waarmee we stoeprandje speelden, kleutertekeningen, het knalgele koffertje van Deetman en zoveel meer. Mijn tastbare herinneringen vinden langzaam weer hun plekje in de krochten, in mijn kelder. En volgende keer gaan ze gewoon weer mee.
|
|
|
|
Nooit wegdoen! Da's onbetaalbaar goed...
|
|
|
Hihi Alina vertel dat mijn verhuizers maar (iedere keer weer). Al hoop ik nu eindelijk eens een tijdje te blijven zitten waar ik zit....
|
|
|
inderdaad, ben bijna head-first de kelder ingevallen. Kon me nog net vastgriijpen aan iets (niet de leuning van de keldertrap, die zit los).
Dus van mij mogen die eppo's, taptoes, etc gewoon in die hoek blijven staan.
Hoop trouwens voor jou ook dat je wat langer blijft op deze stek. Al dat verhuizen is niks
|
|
|
|
|
.JPG)
