| |
 |
Een jaar later
Hoe het zo kon zijn
|
05 April 2006 | 14:18:00
|
|
|
|
Ik blader met het stiftje door mijn agenda. Kijken wat ik vorig jaar in april deed. Het moet rond deze tijd zijn geweest. Het was een paar dagen voor Pasen. |
Maar de datum van Pasen is onvoorspelbaar voor wie de regels niet kent, afhankelijk van de maan en de sterren en carnaval of Pinksteren of iets anders katholieks. Ik heb dat allemaal uit mijn bovenkamer gekieperd. Hop, langs een losse hersenpan naar buiten. Weg met die Limburgse bagage. Ik ga daar toch nooit meer terug, naar dat land van ooit.
Het was een paar dagen voor Pasen, want de paasbrunch met haar vrienden stond al in mijn agenda. Geen idee wat ik die paasdagen heb gedaan. In mijn struikeling, op mijn weg naar de grond opgevangen door mijn lieve vrienden, ongetwijfeld. Hier staat ie: 24 maart. Een tweedaagse cursus van mijn werk, gewoon naar toe gegaan. En de dag erna een feestje van een goede vriend die 30 werd. Vast de ‘kloten uit m’n lijf gezopen’, ik weet het niet meer. Dan zullen die paasdagen wel letterlijk in een roes zijn doorgekomen.
Het was 23 januari al duidelijk. De dag na haar verjaardag, ’s ochtends vroeg. Een zoekende opmerking, een gewaagde reactie. Twee paar trieste, moegestreden ogen, vertwijfeld zoekend naar oorzaken en vooral pogend de impact te vangen. Ik dacht dat ik doodging, alle bescherming viel weg uit mijn leven. Een hartaanval achtte ik het meest waarschijnlijk in de nachten die gingen komen, ze zouden onrustig zijn. Een stroomstoring had het krachtveld om ons heen uitgeschakeld. Had iemand mij verteld dat ik nog meer dan een jaar bang zou zijn dood te gaan (klik), dat ik mijn jongensachtige onschuld in een lange zoektocht opnieuw moest ontdekken, dat ik mijn waarden weer moest zien te vinden, dat ik vertwijfeld zou grijpen naar de glijdende tijd.... ik zou het gevecht met angst zijn ingegaan. Nu was er vooral onzekerheid. En een leeg lichaam vol verdriet. Soms is het maar beter geen idee van de toekomst te hebben.
Eigenlijk begon de duidelijkheid al anderhalf jaar daarvoor. Maar dat was toen nog níet duidelijk. Voor het eerst drong het echt door op 14 januari toen mijn hoop ineenzakte in een Nijmeegse kroeg en ik verdriet vond in het park waar we elkaar voor het eerst ontmoetten. Ach al die data, die reconstructies. Ze vervagen in de tijd en worden steeds minder belangrijk. Zoals getuigenverklaringen in een rechtzaak verliezen ze betrouwbaarheid en belang. Waarheden worden waarschijnlijkheden en daarna mogelijkheden, verdriet wordt nostalgie en vriendinnen worden vrienden.
Het interbellum tussen 23 januari en 24 maart kan ik niet meer reconstrueren. Sommige puzzelstukjes zijn gekrompen, andere onwezenlijk uitvergroot, de meeste gewoon kwijt. Daarna: nog een gekunstelde maand heen en weer tussen Eindhoven en Nijmegen. Onrustige dagen in logeerbedden afgewisseld met onwerkelijke dagen in ons huis. Ons huis. Nog één keer herinneringen zoekend zag ik de zondagochtendontbijtjes verschijnen aan de lege tafel, hoorde de Stabat Mater van Pergolesi erbij, zag ik ons zonnen en zwoegen in de tuin op het zuiden, nog een keer boodschappen doen in ons Albert Heijntje (klik), lekker thuiskomen van vakantie, ik zag ons klussen: de geluiden echoën nog stil na in mijn oren, ik zie ons staan in de woonkamer, gelukkig en vertrouwd in elkaars armen, de camera draait om ons heen en vervreemd het vredige beeld. De laatste nacht in ons bed, alleen. En daarna Nijmegen, half april, zoals het hoort bij een man in scheiding: wonend op een zolderkamer.
De zolderkamer is verruild voor een apartement, de baan in Eindhoven voor één in Nijmegen, de lente voor een nieuwe (klik) en mijn onschuld.... die blijkt in vele varianten te kunnen bestaan. Een ander perspectief op het leven en ik heb opnieuw geleerd het bestaan licht te beleven (klik).
Ik klik mijn agenda uit. Ik heb een onverwachte vrije dag vandaag, de zon schijnt, mijn fietsje rammelt onder mijn raam onrustig in zijn rek. Oei wat heb ik zin in een grote koffie-vekeerd en een krantje op het Koningsplein. Waar wacht ik op? Snel online dit stukje en dan mijn heerlijke nieuwe leven in....
|
|
|
|
He getsie, ik word er een beetje verdrietig van... en dat terwijl de zon schijnt.
|
|
Verdrietig voor mij Meisje? Maar ik ben opgewekt, het leven gaat juist weer de goede kant op. Of is mijn stukje een spiegel waarin je eigen belevenissen ziet?
Hoe dan ook, speciaal voor jou: wat er gebeurde meteen na het schijven van dit stukje. Beter? Liefs, Prizi
|
|
|
Goh, 'zij 'is op de zelfde dag jarig als ik. Prachtig stukje
verder. En ik durf het bijna niet te zeggen... herkenbaar. Ik wil
trouwens ook koffie verkeerd. Een rammelende fiets heb ik al.
Over dat linkje ... normaal gesproken <a href="http://www.saarrr.nl" target=_new>zo</a> maar of dat hier werkt...
Dat zien we zo als ik op "verzenden" heb geklikt!
|
|
|
Nee dus ;-)
Dan misschien zo: [url]www.saarrr.nl[/url]
en indien dat ook niet werkt... dan weet ik het niet!
|
|
|
Een mooie beschrijving van hoe de tijd in elkaar zit. Het voelt voor mij niet verdietig aan eigenlijk, meer beschrijvend. Zoals het is. Zoals het nu voelt. Zoals het toendestijds voelde in vergelijking met nu. Conclusies trekkende. Mooi. Helder.
|
|
|
@Meneer Walski: Ik ben blij dat jij opgewekt bent en ben ook blij met de opmerking van Prizi. En ik, ach, ik ben gewoon een beetje moe, ben de laatste tijd juist bezig met afscheid nemen van (verdrietige) situaties, zodat er ruimte komt. Ruimte voor een fijne toekomst.
PS En mijn hormonen maken het ook nog eens extra zwaar. (Ja cliche, maar wel waar!)
|
|
@ Meisje: likewise. Ik heb er eigenlijk een schijthekel aan maar oke: Alles sal reg kom.
|
|
@ Saar: zeer bedankt voor je pogingen, maar het blijft nog even zoeken voor mij haha. Enne... keer een 'bakkie doen' dan ;)?
@ Karin: thanx ;)
@ Meisje: sterkte met het afscheid nemen. Gelukkig zie je zelf ook dat het (kiezen en dientengevolg) afscheid nemen ergens goed voor gaat zijn, maar ja... dat maakt het nú natuurlijk niet veel makkelijker of plezieriger. Ik begrijp ongeveer wat je voelt meske. (en: Prizi= Walski, zie http://meneerwalski.punt.nl/?id=276198&r=1&tbl_archief=&)
By the way Ik fietste vanmiddag met mijn rammelbak naar de boekwinkel en kocht Alles is verlicht van J.S. Foer (bedankt Saar). Ik ging met koffie en boek op het zonnige Koningsplein zitten, maar na 2 bladzijden kwam al een vriendin langs lopen en een half uur later zaten we spontaan met 5 'spijbelaars' aan de rode wijn. Zó mooi is het leven dus.
|
|
|
|
@ meneer walski: count me in! ;-) en veel plezier met Foer. Ik las hem eergister uit en voel me nu een beetje ontheemd. Ik denk dat ik morgen maar zijn volgende boek ga komen ('Extreem luid en ongelofelijk dichtbij')
|
|
|
Meneer Walski, dit stukje is erg mooi. Verdrietig mooi, maar ook mooi mooi, want zo doet de tijd dat met het leven.
Over je linkjes: je kunt, als je een logje invoert, linkjes invoegen aan een woord of een plaatje. Dat doe je door het woord of plaatje te selecteren, te klikken op 'link invoegen' (da's dat wereldbol-plaatje, althans dat ding wat er op lijkt) en de link in het nieuwe venstertje te plakken. Kun je ook nog kiezen voor 'openen in nieuw venster' zodat we niet steeds allemaal van je weg klikken!
|
|
 Hoera! zo simpel, maar ge moet't efkes witte. Dank mevrouw Smits!
(U hebt trouwens nog een schrijven van mij tegoed... komt eraan! Het was nogal druk in mijn hoofd en in mijn agenda. XP)
|
|
|
Haha, ook in het mijne (het hoofd, niet de agenda)! Ik wacht met spanning!
Oh, en als je toch bezig bent met die linkjes: maak die linkjes hier links eens wat mooier ;-)
Tot bijna!
|
|
|
Maar jij hebt tenminste nog verschillende kamertjes voor al die dromen en gedachtes. Ik heb er maar één -ik ben een man- waar alles in rondloopt, hangt, ligt, zweeft, danst en doet ;). Misschien kunnen wij mannen daarom ook niet multitasken, maar dat is weer een heel ander verhaal.
En inderdaad: het is weer tijd voor een blogmakeover. Dat is een mooi weekendtaakje. Hee en kun je me ook nog es vertellen hoe ik muzieklinkjes ook al weer maak. Niet die kekke nieuwe mediaplayerbalkjes van jou, maar doodordinaire 'klikjes'....
|
|
|
Mooi. Ik vraag me af of dat nostalgie heet. Dat je over het verleden nadenkt en beseft dat het er niet meer is. Uren ergens instak en je nu afvraagt of het voor niets was... Maar niets is ooit voor niets! Actie is reactie en daardoor kom je op het punt waar je nu bent. Da's dan toch weer mooi als het goed gaat. En als het nog niet goed gaat, gewoon doorgaan met je actie-reactie leven. Komt vanzelf. Maak keuzes, durf te leven!
|
|
|
pfk, heavy verhaal om in te vallen, als in een 1e keer. maar mooi.
herinneringen aan wat was, ondanks dat deze pijnlijk zijn, er gingen ongetwijfeld veel mooie aan vooraf...
|
|
|
Been there, done that too... Sommige dingen zijn haast akelig herkenbaar. Wel goed om op te schrijven...
|
|
|
|
|
.JPG)
