|
Ik had vrij van mijn werk.
Ik was bij de dokter. |
|
Ze mocht kiezen: hartkwaal of longkanker. Ik had me nog zo voorgenomen: ze moest kiezen! Het moest één van de twee zijn, hartkwaal of longkanker. Mijn longinhoud leek gehalveerd de laatste maanden. Twee minuten rennen naar de trein en ik zat te slijmhijgen van Nijmegen tot Oss. En 's nachts snelde mijn hart en stopte mijn ademen en viel ik in grote diepten, maar niet in slaap.
Ze luisterde, ze glimlachte. Ze glimlacht altijd. Zou ze dat bij iedereen doen? Migraine, tja. Glimlach. Uw kind heeft de rode dolle hond. Glimlach. U hebt nog een week te leven. Glimlach. Te hard gewerkt. Te weinig geslapen. Te veel meegemaakt. Rust eens uit. En sporten. Daar kon ik het mee doen. Therapeutisch chillen. Ik kreeg wél nog een verwijzing mee. Voor een longfoto. Maar bij nader bestudering van het enorme formulier met één aangevinkt hokje, las ik in het vrije veld dat 'onderzoek ter geruststelling van de patiënt' was. Ik besloot de weg terug naar mijn werk te voet te maken. Toch wel een verademing. Ik had nog tijd van leven.
| 
.JPG)
